Φευ!




Painting, 1932, Joan Miró (1893-1983) 





είν' δέντρα αναρίθμητα ανάμεσα στα πόδια μου
κορμοί βουτηγμένοι στο αίμα
λεπίδες τα φύλλα τους
τα κλαριά τους μαχαίρια
σκίουροι μικροί και μεγάλοι τα σκαρφαλώνουνε 
και κόκκινοι βάφονται 
μα δεν φτύνουν αίμα
κι εκεί ψηλά, ένα σμήνος κορακιών
σαν F16 του εχθρού 
γύρες φέρνει
πάνω απ’ τα πόδια μου
πάνω απ΄ τους κορμούς
κι απ' τα δέντρα
σκιαζόσουν τα νερά -τις θάλασσες, τις λίμνες, τα ποτάμια
μη σου πνιγώ σκιαζόσουν με τις τσέπες μου κοτρώνες γεμάτες
η ψυχή να καταπιεί όλη τη θάλασσα
να σφαλίσουν τα μάτια
μα ψυχή, τα παραθύρια άνοιξε,
στην κάμαρα να μπουν τα ζιζάνια της καρδιάς μου
να 'χω λόγο που σα ζιζάνιο κι εγώ ζω 
μες στα λιβάδια τ' ουρανού 
και του κόσμου

κι εσύ 
να φύγεις, με πνίγεις 
ρόδο αμάραντο
εγώ δεν σ' αποζήτησα ποτές μου

ω μοναξιά, πώς τα τρως έτσι εσύ 
τα παιδιά σου
αργά και σταθερά
υπόκωφη η δαγκωματιά σου

κι εσύ 
να φύγεις, με πνίγεις
ρόδο αμάραντο
εγώ να μαραθώ πριν την ώρα μου θέλω

αν ήσουνα αγάπη, τον κόκκορα θα έσφαζες στα πόδια μου
θα έπλεκες εγκώμιο τα ξανθωπά μαλλιά μου
τα άνθη όλων των λωτών θ' αγόραζες για χάρη μου
ρούχα θα τα ΄κανες, στέγη, τροφή και θαλπωρή για του
κόσμου τους πρόσφυγες όλους εσύ
εσύ που ανάμεσα στα πόδια μου ξενυχτάς
μαζί με τους σκίουρους απάνω στα δέντρα

γιατί εσύ, φευ, τις κακουχίες ξέρεις που περνά
σαν πρόσφυγας
στη γη ετούτη πάνω
η καρδιά μου...






ν.

Popular Posts