Συλλογισμοί μικροί και σκόρπιοι...





Nicoletta Simonos ©





αθεόφοβε, 
τον θεό δεν φοβάσαι και 
φοβάσαι εμένα; 
τα λουλούδια τρέχουν στους 
κήπους, κι εσύ ξεκουράζεσαι 
στα πόδια μου






Κεραυνοί
και μύρτιλου 
φλέβες 
που σπάνε 

και βγάζουν
κλαριά...






Ολόγιομος εσύ και το φεγγάρι ολόγιομο απόψε
Ποιος απ' τους δυο σας βάζει απόψε στα στήθια μου φωτιά...




"Ίσως":
μια λέξη 
ποίημα
από μόνη της...



Οι πόρτες που αστράφτουν και γυαλίζουνε είναι κι οι πιο σιχαμερές, οι πλέον βρώμικες. Τι πας και τις ανοίγεις 
και πέφτεις μέσα στον γκρεμό, 
αθώο εσύ σπουργίτι μου; 
Μυαλό δεν έβαλες ακόμα; Τώρα τι να σου πω! 
Κακό του κεφαλιού σου!",

μου λέω κατσαδιάζοντας 
-απ' αγάπη- 
τον εαυτό μου.





το να μην απλώσεις το χέρι σου για να τραβήξεις κάποιον 
από τα μανιασμένα της αβάσταχτης ζωής ύδατα
είναι σαν να του απλώνεις το χέρι σου 
μόνο και μόνο για να τον βουλιάξεις


κόσμε, 
που αυταπατάσαι κιόλας πως είσ' ανθρώπινος...






Το φεγγάρι πέθανε.
Ο ήλιος πέθανε.
Το ίδιο κι ο θεός.
Στις ψυχές πια σκοτάδι.
Το χέρι κράτα μου.
Σφιχτά.
Μην με αφήνεις.
Το σκοτάδι τρέμω.
Τρέμω και τον άνθρωπο.





Γιατί τα σπουργίτια νυχοπατούν σάμπως 
πετώντας απ' το 'να κλαδί στο άλλο... 
ακρόνυχα... αγγίζουν, αισθάνονται... 
νότα και φτερό και φτερούγισμα... 
νότα και βήμακαι πέταγμα... 
στον κήπο με τις ολάνθιστες ακακίες... 
άνθη και πουλιά και κορμιά... 
άρωμα, κελάηδημα, κάλλος ... 
της φύσης ηδυπάθεια... μαζί και της καρδιάς... 
που χρόνο δεν γνωρίζει... 
μα ούτε και κοιτά...

Ποιος είπε πως έχουμε χειμώνα!






Και πως πέφτουν στη γη τ' αστέρια
τι χαίρεστε και εύχεστε ποτέ μου δεν κατάλαβα
Δεν προσδίδουν περισσότερο φως στον κόσμο μας
παρά μόνο περισσότερες πέτρες
πάνω από το πτώμα μας





ΠΟΘΟΣ

Όταν στα μάτια σε κοιτάω
νιώθω ακριβώς όπως μετά 
από έναν κύλικα αψέντι

Θες καμία απόδειξη άλλη;...





Τι να σκέφτεται άραγε 
το αγγελάκι του κήπου μας.
Μάλλον ξορκίζει τη ζέστη 
μ΄ ολόδροσα του παραδείσου ονείρατα. 
Είναι εξάλλου ευδιάκριτο 
το ελαφρύ μειδίαμά του. 

Πώς εκδηλώνεται, άλλωστε, 
η χαρά της ψυχής...





Σ' έκρυψα στο σύννεφό μου
Και το διάφανό μου μοναχά να δεις μπορείς
Μόνο τυφλός μη φοβηθείς πως είσαι
Πιο καθαρό βλέμμα από τούτο
Δεν πρόκειται τα μάτια σου 
Να 'χουν ποτέ ξανά...





πίνεις το κρασί από 
το σώμα μου. 
μεθάς εσύ, 
μεθώ κι εγώ...





μια φράουλα.

κι ύστερα, μόνο

αίμα







Και τα ντουβάρια καλπάζουν, 
όταν στα μέσα τους 
κτήμα τους έχουν την 
τέχνη την εξαίσια τού καλπάζειν... 
Και τότε ποιος τα πιάνει...






και στον πάτο τι; 

ένα χρώμα άσπρο μόνο;

ή μήπως η αιωνιότητα;...







Σφαλιστά τα μάτια...
Μα εγώ
Τα βλέπω ακόμα...
Και λάμπουν...
Χαμογελούν
Και λάμπουν...






λευκοί χαρταετοί στον
σκοτεινιασμένο μου ουρανό
τα δάκρυά μου
κι η σκέψη κεραυνός 
που στα δυο μ' ανοίγει
κι η τέφρα, 
η μυρωδιά που πάντα 
θα θυμάσαι...





κι όλα εν τάξει να ΄ταν... 
και πάλι δεν θα σ' έβρισκα...
χάος το όνομά μου
κι ο κόσμος μου χάος







ν

Popular Posts