[Άτιτλο]









Στους 150 Μάρτυρες του Πανεπιστημίου της Γκαρίσα


πώς φεύγουν Θε μου οι ψυχές πώς φεύγουν
κι εγκαταλείπουν σώματα πουλιά
με τα φτερά κομμένα
βλέμμα της φλέβας χτύπος
ανάσας αχνός ζεστός 
φωνή χαμόγελο παλμός
ζωή μου
κι ύστερα
ο θάνατος
απόψε Θε μου
πού το βλέμμα μου να στρέψω
πάνω στους ουρανούς
ή κάτω στα χώματά σου
κάπου στο μέσο στέκω και
σου φωνάζω
μην έρθεις να μας βρεις εν σώματι
μην έρθεις
πίσω θα σε γυρίσουμε κι εσένα μια ψυχή 

ο πόνος θα 'ναι τόσος
που και μαζί σου να το πας μετά
-το σώμα σου-

              πάλι εδώ θα μένει... 
                                             να πενθεί...





/ένα κείμενο αυθόρμητο που γέννησε η θλιμμένη μου σκέψη στα 150 αθώα θύματα του μακελειού στο Παν. της Γκαρίσα της Κένυας/

Popular Posts