Full moon verse (Εγώ δεν ονομάζομαι ποίημα)







Όλοι γράφουν ποιήματα. 
Μονάχα εγώ έμεινα να κοιτάω το φεγγάρι
-εκείνο ολόγιομο,
εγώ στεγνή από λέξεις, σκέψεις, συναισθήματα.

Το χαζεύω τόσο που περιδιαβαίνω τη γη ολάκερη
στα σπλάχνα του
-ηπείρους, ουρανούς και θάλασσες
μοίρες, ψυχές μα και ζωές·

εκτός απ' τη δική μου.

Αυτή πάνε χρόνια που εκτροχιάστηκε, πέφτοντας με τα μούτρα
πάνω στην χτιστή πέτρινη είσοδο του τούνελ.
Δεν πρόλαβα να δω το φως στην άκρη του.
Μόνο πού 'ρθε και κάθησε ένα κατάμαυρο πουλί
πάνω στην κεφαλή μου.

Θρονιασμένο εκεί -έκτοτε.
Έχω την αίσθηση
πως τούτη την ώρα που εγώ κάθομαι και φεγγαροχαζεύω,
το φεγγάρι επιμελώς με αγνοεί.
Απλώς συνομιλεί με το πουλί επάνω στο κεφάλι μου.
Νομίζω, μάλιστα, πως του ζητά να ανταλλάξουν χρώμα.

Όλοι γράφουν ποιήματα.
Μονάχα εγώ έμεινα να κοιτάω το φεγγάρι
-εκείνο ολόγιομο
εγώ στεγνή από λέξεις, σκέψεις, συναισθήματα.

Μα πώς να γράψω ποίημα δίχως ζωή;
Χωρίς ζωή,
μοναχά να κοιτάς το φεγγάρι σε παίρνει.
Άντε και να βολτάρεις στη γη μέσα απ' τα σπλάχνα του.
Εκεί δεν υπάρχουν αποστάσεις ούτε στάσεις,
μήτε χρόνος μήτε χώρος

μήτε πόνος.

Εκείνοι που δεν έχουνε ζωή δεν γράφουνε ποίηση 

-η ποίηση είναι προνόμιο των ζώντων.
Εκείνοι που δεν έχουνε ζωή ζούνε την ποίηση

-αφού δεν ζούνε τη ζωή...








ΥΓ.

Έτσι κι εγώ κάθομαι και κοιτάω,
έως απ' το κατάλευκο να τυφλωθούν τα μάτια της ψυχής μου,
τ' ολόγιομο φεγγάρι πάνωθέ μου,
μ΄ένα ποτήρι κόκκινο κρασί ανά χείρας.


Κι εσείς αγαπητοί μου, οι τυχεροί,
εσείς που έχετε ζωή,
κάντε μου κι εμένα την αβρή ετούτη χάρη:
γράψτε μου κι εμένα ένα ποίημα,

χαρίστε μου κομμάτι απ' τη ζωή σας.
Και πού ξέρετε,
ίσως έτσι ξεκολλήσει και το εβενόχρωμο πουλί απ' το κεφάλι μου
-κι αρχίσω και εγώ 
πού και πού στιχάκια  να ταιριάζω!


Κα τότε 'γω, μα το Θεό,
θε να πιω στην υγειά σας
ολάκερη την πορφυρή μου πανσέληνο!

Εις υγείαν, ποιητές μου, εις υγείαν!






ν.σ.

Popular Posts