Λίγο από Κώστα Μόντη...





Η ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ Ι

(στον Τάσο Λιγνάδη με την αγάπη μου)

Εκείνη η πρώτη αγάπη που όσο καιρός και να περάσει
είναι υποχρεωμένη να μένει καλού - κακού δεκαέξι χρονών,
εκείνη η πρώτη αγάπη που όσο καιρός και να περάσει
είναι υποχρεωμένη να τριγυρνά δεκαέξι χρονών στο μικρό προά­στιο
μη τυχόν και την ξαναχρειαστείς καμιά φορά,
μη τυχόν κι ανατρέξεις καμιά φορά στην ανάμνησή της!






Η ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ II

Δεν έχει σημασία που δεν είχε συνέχεια η πρώτη σου αγάπη.
Δεν ήταν δική της δουλειά ο γάμος και τα παιδιά.
Άλλος ήταν αυτής ο προορισμός της.






Η ΦΥΛΑΚΗ

Το χειρότερο δεν είναι
που μ’ έκλεισαν σ’ αυτή τη φυλακή
και πήραν τα κλειδιά κι έφυγαν,
μα που δεν ξέρω ως πού φτάνει η φυλακή μου,
που δεν ξέρω το περίγραμμά της,
για να κάνω επιτέλους
σαν άνθρωπος κι εγώ
μιαν απόπειρα αποδράσεως.






ΖΩΗ

Δεν τη νοιάζει αν μας δυσαρεστεί.
Ξέρει πως δεν θα ξανασυναντηθούμε.





ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Συγχώρεσέ τον Κύριε
που θα παρουσιαστεί αναμάρτητος
και δε θα ‘χη απάντηση όταν τον ρωτήξης:
“Εσύ τι έκανες τόσα χρόνια
Εσύ πού σπαταλήθηκες τόσα χρόνια”.




Ο ΘΕΤΙΚΟΣ ΚΙ Ο ΥΠΕΡΘΕΤΙΚΟΣ ΒΑΘΜΟΣ ΕΝΟΣ ΕΠΙΘΕΤΟΥ:

Τώρα έχουμε, Παναγιοτάτους, Παναγία μου.
Τώρα έχουμε υπερθετικούς βαθμούς.
Κι εσένα σ’ αφήσαμε στο θετικό βαθμό!





ΠΟΙΗΣΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ (1914-2004)


Popular Posts