Πόσο σου πάει, Θε μου, το γαλάζιο!






Τι ωραίος ο ουρανός!
Τι ωραίος που ‘ναι ο ουρανός, Θε μου!

Καλημέρα και σήμερα, ζωή! Καλημέρα, μέρα!

Τις κουρτίνες έκανα πέρα
κι είδα μες στο διάφανο γλαυκό του
-το φωτισμένο απ’ των ψυχών τον ιατρό-
ένα τοσοδούλι συννεφάκι.
Το βλέμμα δεν πρόλαβα να στρέψω στην 
οθόνη για ένα λεπτό,
να απολαύσω μια στιγμή μία 
γουλιά απ' τον καφέ μου,
και το βραχύ νεφέλωμα εχάθη· 
για να μην σε κρύβει άλλο, Θε μου,
απ' της ψυχής μου τής οράσεως τους βολβούς...

Σε σένα, λοιπόν, χάρισα το 
πρώτο μου μειδίαμα της μέρας!
Σε σένα, Θε, γιατί σε 
σένα το χρωστούσα!





ν.σ.

Popular Posts