Ο θρήνος της γης ~Αθανάσιος Οικονόμου






ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ


Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ...

Τα φύλλα του φθινόπωρου πέφτουν και ξεγυμνώνουν
της μάνας γης το φόρεμα. Θαρρείς, απονεκρώνουν
το γηραλέο της κορμί... Πέφτουν και σαβανώνουν
με του χειμώνα τον χιονιά το σώμα, καθώς στρώνουν...


την κλίνη της τη νεκρική, που ο εύσπλαχνος χειμώνας
σε κρύπτη με οθόνια σεμνά ενταφιάζει...
Στην άκρα της ταπείνωση μιας άγριας ανεμώνας
το σκίρτημα δακρυρροεί κι ο τόπος ξεθωριάζει...

μέσα σε πάχνες, νιφετούς και σε παχιά ομίχλη.
Αποδημούνε τα πουλιά κι ο άνθρωπος κονάκι
ψάχνει να βρει, να ζεσταθεί... Μεταναστεύει η κίχλη
κι ανοίγει η γη στον χείμαρρο ευρύχωρο αυλάκι...

Ποια μυροφόρος τ' άχραντο θε να μυρώσει σώμα;
Ποια λυπημένη οιμωγή ψαλμό βάζει στο στόμα;
Κι ενώ οι χυμοί οργιάζουνε στο παγωμένο ξύλο,
μιαν άνοιξη φαντάζεται το μαραμένο φύλλο...





(στην καλή μου φίλη Nicole Si, που το ενέπνευσε)





Popular Posts