Κόμποι λόγια






μαζώχνω σώματα και
τα κάνω κομπολόγια
                         έτσι, για να περνάει η 
                         ώρα κι η ζωή

μαζώχνω σώματα, καμώματα 
κόμπους και λόγια που
είπαμε και που δεν είπαμε μα 
ούτε και ξεείπαμε

μαζώχνω σώματα, θολώματα
λόγια και κόμπους που
δέσαμε και που δεν δέσαμε μα 
ούτε και ξεδέσαμε

αρθροίζω χρώματα, αρώματα
οσμές, ρωγμές και ρίγη που
με της φωτιάς στέρεψαν το 
αργοσβήσιμο

περνάω στο νήμα πλάι-πλάι
κραυγές, ενοχές 
ηδονές και προσευχές που
φωνάξαμε και που πνίξαμε
καυτές ανάσες που χαρίσαμε
καυτές ανάσες που κερδίσαμε
μα δεν υπολογίσαμε
                          ποτέ
σκοτάδι που ποθήσαμε και που
ποτέ δεν απωθήσαμε
                         
φτιάχνω τα κομπολόγια μου
με μεράκι πολύ και
σκέφτομαι πως 
ένα κομπολόι είναι και η ζωή...
με χάντρες καλές
                     λείες και σμιλευμένες 
                     από κεχριμπάρι κι έβενο
και χάντρες κακές
                     άκομψες, κακοφτιαγμένες
                     φτηνοδουλειές του ποδαριού
ένα fatras 
γέλιου και κλάματος
χαράς και πόνου
αγάπης και μίσους
καλού και κακού
ομορφιάς κι ασχήμιας
σκότους μα και φωτός
                           μόνο, ωστόσο, όταν το 
                           σκότος προϋπάρχει

και τσουπ μια μέρα, σπάει το νήμα
οι χάντρες σκορπούν, κυλούν και 
χάνονται 
κι η ζωή γίνεται ένα 
με τον αγέρα...

δε βαριέσαι...

απ' το σκοτάδι ήρθαμε
μες στο σκοτάδι ζήσαμε
                              αυτόφωτοι, εν πάση περιπτώσει
και στο σκοτάδι αποδημούμε...

μα πάντα ήρωες, μωρέ...

μα πάντα ήρωες...





ν.σ.

Popular Posts