Αρνούμαι



Dante and Virgil in Hell (1850)
William-Adolphe Bouguereau (1825-1905)




οι πόθοι μου
                -πουλιά αποδημητικά και διαβατάρικα
αιώνες ατέρμονους μες στον άχρονο
χρόνο, τ’ απείρου ίσαμε την κόλαση
τη δαντική περιπλανήθηκαν, πόθοι
για να γινούνε.

μαρτύρησαν, τις φτερούγες τους είδαν σαν
της ιτιάς της κλαίουσας τους κλάδους να λυγάνε
να σπάνε να τσακίζονται και
να μοιρολογάνε των
πόθων μου οι καρδιές των άφτερων
που όλο αποδημάνε.
τα βάλανε και με  θεούς, τα βάλαν’ και
με δαίμονες οι πόθοι μου, κατάμουτρα
τον Εωσφόρο έφτυσαν, κι έπειτα
ευθύς ανέβηκαν το όρος
Εδέμ παραδεισένια, όπου τους καλοδέχτηκαν με
ανοιχτές αγκάλες όλες
μου οι λαχτάρες.

πιότερο κραταιοί οι πόθοι μου δεν
θα μπορούσαν να ‘ ναι.
στρατιώτες ορκισμένοι οι πόθοι μου, πιστοί
προσηλωμένοι, αμετακίνητοι και
αποφασισμένοι.

πολλάκις, ωστόσο, τα
αδικώ τ’ αποδημητικά τα
ταξιδιάρικα πουλιά  μου.
κι ύστερα, να πω την αμαρτία μου, πολύ
το μαραζώνω.
μα είναι κάποιες φορές που
πεισματικά αρνούμαι τις πύλες μου
ν’ ανοίξω στης απώλειας τού
είναι μου τον φόβο· αυτές τις φορές, τρις
τους πόθους μου απαρνιέμαι, προτού
αλέκτορα φωνήσαι.

δεν ξέρω άλλον τρόπο τον 
εαυτό μου να κρατήσω ζωντανό και 
τη ζωή μου να μην 
πάψει να ελπίζει…

ποιος λέει, άλλωστε, πως 
είναι εύκολο ετούτο το 
παράλογο τ' άλογο το παιγνίδι...





ν.σ.

Popular Posts