Η πελερίνα









Με την πλάτη σε μένα,
στεκόταν εκείνο το πρωί
μπρος στ' ανοιχτό παράθυρο,
αγέρωχη, με το βλέμμα
ν΄ατενίζει το άπειρο.

Η σιωπή της μού καρατομούσε
ξανά και ξανά, ανελέητα
την ακοή.

Την πλησίασα κι έκανα να
την αγκαλιάσω.
Μα στ' ακούμπισμα του χεριού μου
στους αγγελόπλαστους ώμους της,
"Με πονάς!", μου φώναξε.

Κι εγώ τρόμαξα.

Πού να το φανταστώ ότι
κάτω από τη θαλασσιά, ριγμένη
στους ώμους, πελερίνα
έκρυβε τη λαβωμένη αριστερή
φτερούγα της.

Γι' αυτό, άλλωστε,
ήταν ακόμα εκεί.
Αλλιώς, θα ΄χε ήδη 
πετάξει...

Για κει
όπου βρισκόταν
η καρδιά της.




ν.σ.

Popular Posts