Δεν ξεχνώ (το μαύρο καλοκαίρι του '74)


  



Στους Αγνοούμενους Ήρωες 
Παύλο Κουρούπη
Χρήστο Γρίβα
Χρίστο Καρεφυλλίδη



ΑΙΩΝΙΑ ΣΑΣ Η ΜΝΗΜΗ, ΔΟΞΑΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΤΙΜΗΜΕΝΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ




Της Θεάς Αφροδίτης η πατρίς
είσαι εσύ, νησί μου
Που τα νερά σου γέννησαν
με τον Αίολο για πόνο
Την των Θεών πιο λατρευτή
κι αγαπημένη κόρη
Εσύ, φύτρα Αγίων ιερή
με δυόσμο μοσχοβολιστή
έως τα πέρα όρη

Κοχύλι χρυσοποίκιλτο
σκαρί μαλαματένιο
Στης Μεσογείου την καρδιά
βρίσκεσαι αραγμένο
Κι ολόγυρά σου τα νερά
ολόγλυκης αλμύρας
Να σ’ αγκαλιάζουνε σφιχτά
πάντοτε με φροντίδα

Γιατί ετούτα τα νερά

ξέρουνε για τον φθόνο
Που θρέφουνε για σένανε
καράβια από δω γύρω
Μα κι απ’ αλλού
σκαριά φριχτά
γεμάτα Εωσφόρο


Θάλασσας κύματα λευκά
κοπάδια ατσαλωμένα
Κι αγγέλων τάγματα ουρανόσταλτα
γαλανοφορεμένα
Κύπρος μου, όμορφο νησί
εσένα διαφεντεύουν


Ψυχές
από το τιμημένο χώμα σου
πλασμένες
Κι άλλες
από της Μάνας σου
το τιμημένο χώμα
Φρουροί ακοίμητοι για εσέ
αθώα Κύπριδά μου
Που οι εχθροί
δειλά παραμονεύουν


Και όταν πια
εις στο λιοπύρι μέσα
Τα κύματα που σ’ είχανε
σφιχτά μες στην αγκάλη
Άνανδρα προδομένα
Αλυσοδεμένα βρέθηκαν
και σ’ άφησαν μονάχη
Ο εχθρός ο κατακόκκινος
εκύλησε εντός σου
Και σού ‘βαψε
με το αίμα σου
όλο σου τ’ άγιο χώμα


Τότε μπροστάρηδες αυτοί
οι άγγελοι λεβέντες
Με την ελληνική ψυχή
φτερούγισμα στα στήθια
Έκαναν τον Σταυρό τους
Κι έτρεξαν να σε σώσουν 
Δίνοντας και τη ζωή
απλόχερα
Για εσέ
γλυκιά πατρίδα


Τριάντα οχτώ έτη συναπτά
πέρασαν από τότε
Κι εσύ κάθε στιγμή
τη ζεις μαχαιρωμένη
Με τη λαβωματιά ανοιχτή
και κακοφορμισμένη
Ξεριζωμένες οι ψυχές
μαζί και πονεμένες
Εγκλωβισμένες κάθε αυγή
και κάθε μεσονύχτι
Κάθε του ήλιου ανατολή
κάθε του ήλιου δύση
Ψυχές που τις σημάδεψε
η φρίκη του πολέμου
Κι άλλες που εβιάστηκαν
σκοτώθηκαν και χάθηκαν
Ψυχές που αγνοούνται
Λείψανα ακόμα άφαντα
Γυρεύουν να ταφούνε


Σαν κατακλείδα
η ταπεινή καρδιά
που ετούτα τώρα γράφει
Ένα σε όλους έχει να πει
και να βροντοφωνάξει:
Τ’ ανδρειωμένου ο θάνατος
θάνατος δεν λογιέται!
Οι Ήρωές μας αθάνατοι
μες στις καρδιές μας ζούνε
Κι αιώνια θα ζούνε 
όσο θα υπάρχουνε καρδιές
που ελληνικά χτυπούνε
Λεβέντες και αγέρωχοι
θα στέκουν
Στους ύψιστους
της μνήμης μας πυλώνες  
Να μας αντρώνουν τις ψυχές
μέσα εις στους αιώνες


Γιατί η Κύπρος
δεν ξεχνά
Τα παλικάρια που αναπαυμένα 
έχει αέναα 
μέσα στα σωθικά!



Λευκωσία, 03.10.2012


ν.σ.










Popular Posts