Ανεμολαλιά







Μ΄ αρέσει ν' αφουγκράζομαι τον άνεμο·
Να μου κρατά παρέα.

Θρονιάζομαι στο πλατύσκαλο
Παίρνω βαθιές ανάσες 
Γεμίζοντας τα πνεμόνια μου με καθαρό γαλάζιο
Κι ακούω τα 'γάμμα' του καθώς
Σκουντάει με τη φόρα του το γάργαρο νερό
Στο διπλανό ρυάκι.
Το γαργαλάει το νερό, κι ακούω τα 'γάμμα' και τα 'ρω'.
Κι είναι τα 'γάμμα' του κείνα τ’ αμέτρητα 'γιατί'… που χάσκουν αναπάντητα μπρος
Στα σφιχτόδετά μου χείλη.
Μα και τα 'ρω' του είναι τα 'ρε!' που 
Δεν εφώναξε ποτέ.
Κι όταν, με τα μποφόρια του, μ' ανοίγει τα παντζούρια και
Μ' έναν συριγμό φιδίσιο και ανατριχιαστικό 
Κάνει τις γρίλιες τους να τρίζουν
Όταν θωπεύει με μιαν αγριάδα ηδυπαθή των 
Δέντρων τα φυλλώματα και τα λιβάδια τα τριγύρω τα σταρόσπαρτα
Η δικιά μου η αίσθηση της ακοής αφουγκράζεται τα 'σίγμα' του·
Τα 'σίγμα' αυτά τα στιβαρά του φίλου μου τ' ανέμου.
Κι είναι τούτα τα 'σίγμα' του οι φωναχτές οι σιωπές του
Μα και τα 'σ’ αγαπώ' του: 
Τα 'σ' αγαπώ' τ' ανείπωτα, μα και τ' απορριπτέα.
Και όταν, πάλι, με ορμή μπουκάρει, στροβιλίζεται μέσα στις καπνοδόχους  
Ε, τότε είναι που ακούω εκκωφαντικά τα θαρρετά τα 'θήτα' του:

Κι είναι πολλά τα 'θέλω' του ανθρώπου…

Λατρεύω ν' αφουγκράζομαι τον άνεμο·
Είν' η ψυχή που μου μιλά τού 
Αδελφού μ' ανθρώπου...




ν.σ.

Popular Posts