Ήγγικεν η ώρα







Στην Αίγυπτο


Ήγγικεν η ώρα
Ν' απευθυνθώ σε σένα,
Πατέρα,
Θε μου, μοναχέ μου,
Πιστέ, άπιστε,
Άπιαστε,
Αγωγιάτη, προστάτη,
Ζωοδόχε Πατέρα
και Βασιλιά

Να σου πω, θέλω, να κοιτάξεις
Τα σπλάχνα σου,
Για μια φορά ακόμα.
Δες τα
Πώς σε λατρεύουν,
Πώς σε τιμούν,
Πόσο πιστά σού είναι,
Πόση ανάγκη σ' έχουν.
Ρίχνουν τα δίχτυα τους στη σοφία σου,
Παραγάδια στήνουν,
Ψαρεύουν απ' τη γνώση σου
Ψάρια μεγάλα σαν ιστορία
Μα και μικρά σαν αυταπάτη.
Βαπτίζονται και
Ξαναβαπτίζονται εντός σου,
Κάθε αυγή και κάθε σούρουπο.
Αφήνονται σε σένα γυμνοί και
Μετανοημένοι,
Για να τους καθαγιάσεις.
Κι άλλοτε, σαλπάρουν με λευκαυγή πανιά
Από και προς τα δέλτα σου.
Ποτίζονται απ΄το αίμα σου,
Σπέρνουν, θερίζουν τους καρπούς σου,
Θρέφονται από σένα.
Ερωτοτροπούν στα κρυφά στις
Όθχες σου
Και σφιχταγκαλιασμένοι δίνουν όρκους αιώνιας
Αγάπης στα νερά σου.
Ξεπλένουν τα ζώα τους, τις ενδυμασίες τους, τις αμαρτίες τους στα
Ιερά τα ύδατά σου.
Πετάνε τις βρωμιές τους στις ακροποταμιές σου.
Ζουν, βλέπεις, με την εμμονή ότι
Έχεις τη δύναμη να τους τις αφανίσεις, Εσύ
Ο μέγας εξομολογητής και δωρητής της κάθαρσης.

Σκέψου, λοιπόν, πόσο σε αγαπάνε!

Ήρθε η ώρα που
Πρέπει να δράσεις,
Πατέρα.
Εσύ αλλιώς μεγάλωσες τα
Παιδιά σου.
Η ήπια και γαληνεμένη σου

Ροή δεν είναι πια αρκετή.
Πρέπει ν' αντρώσεις με άλογα
Ρωμαλέα το κύμα σου,
Σαν κι αυτά που διασχίζουν ακαταπόνητα
Την άπονη Σαχάρα,
Χιλιάδες άλογα ατίθασα και κραταιά
Να τραβούν το κύμα σου με
Τη δύναμη χιλίων ανέμων.
Να κάνει τέτοια ταραχή
Το κύμα σου,
Να τρέξεις χειμαρρώδης
Μες σ' ολάκερη τη χώρα. 
Πάνω απ' τις ταράτσες με τις 
Καλύβες δύο επί δύο,
Πάνω απ' τους ουρανοξίστες,
Τα καμπαναριά, τους μιναρέδες, τις Πυραμίδες,
Τις αγορές,
Πάνω απ' τους Θεούς, τους Φαραώ,
Τη Νεφερτίτη, την Κλεοπάτρα, τον Ατόν,
Πάνω απ' το φεγγάρι και πάνω από τον ήλιο,

Ο ουρανός να γίνει θάλασσα από τα νάματά σου!

Ν' αγκαλιάσεις με την υδάτινη αγκάλη σου
Ολόκληρη τη Μισρ,
Τα αίμα που 'χει χυθεί να
Κάνεις Θεία Κοινωνία
Και με αυτή να κοινωνήσεις τα παιδιά σου.
Και την αποσιωπούσα φωνή
Να την κάνεις φωνή σου,
Πιο δυνατή κι απ΄τη φωνή του μουεζίνη.
Εσύ να γίνεις το αίμα και
Η σάρκα του κάθε σου παιδιού,
Να μη λυγίσει, να μην υποταχτεί στη σκλαβιά
Και να νικήσει.
Να κερδίσει

Την ελευθερία της κίνησής σου,
Το δίκιο της ροής σου.

Τίποτα και κανένας δε δύναται
Να αποκόψει την πορεία του νερού.
Κατέχεις την απόλυτη ελευθερία,
Πατέρα.
Κάν' τηνε και κτήμα των σπλάχνων σου,
Φοίνικες στις όχθες σου, να αναγεννηθούν
Μέσ' απ' τις στάχτες τους.
Να ξέρεις, 
Τίποτα δεν άλλαξε,
Απλώς ο Μανωλιός
Φόρεσε τα ρούχα του αλλιώς...

Ήγγικεν η ώρα,
Πατέρα.
Τώρα σε καλώ,
Προτού να είναι αργά,
Για να τα μνημονεύσεις...




ν.σ.


(Γραμμένο κάποια στιγμή μετά την απομάκρυνση του Χ. Μουμπάρακ από την εξουσία και κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Μ. Μόρσι...)

Popular Posts