Τέλος






Βλέπω στο στρώμα πλάι μου 
Την οριοθετημένη με κιμωλία σιλουέτα σου.
Κάνω να μπάσω το χέρι μου μέσα
-σαν ηρωίδα στο θεατρικό του Μπρεχτ-
Με την ελπίδα να σ’ αγγίξω,
Μ’ αγγίζω μόνο το κρύο σεντόνι μου.

Τότε θυμήθηκα, 
Σαν από ξύπνημα προσωρινό 
Σαν αναλαμπή από τραυματική αμνησία, 
Που σου 'πα πως τελειώσαμε,
Κι εσύ πήρες τη λέξη ΤΕΛΟΣ 
Και την κάρφωσες επάνω στην καρδιά σου.

Ήτανε τότε που με κατηγόρησαν για ανθρωποκτονία

-κι ας ήταν χαρακίρι. 

Τώρα στη φυλακή μου 
-κι εσύ κάπου ευτυχής-, 
Να έχω ακόμα πλάι μου στο στρώμα 
Την οριοθετημένη με την κιμωλία σιλουέτα σου...




ν.σ.

Popular Posts