All we are



Upon Pondering, Brooke Shaden




"All we are is dust in the wind"
Ένας συλλογισμός πάνω σ' έναν στίχο των Kansas



Ένας κόκκος κονιορτού η ύπαρξή μου, 
που ταλαντεύεται 
ανάμεσα στους ρυθμικούς βηματισμούς τού θνητού χορού 
και τις παραστατικές του τις κινήσεις -πότε βαλς, πότε ταγκό
κι άλλοτε ροκ
σκληρό και άγριο. 
Η ύπαρξή μου ένας τόσος δα κόκκος από το χώμα 
που είμαι ταγμένη να ταΐσω.
Μια μονοκύτταρη, χωμάτινη θύελλα, 
που στροβιλίζεται μες στα χάη
παρασυρόμενη από τους ζωοφόρους ανέμους.
Πότε τη βρίσκεις στον λευκό βορρά 
και πότε στον γαλάζιο νότο. 
Κι άλλοτε
στη χρυσή ανατολή τη συναντάς 
είτε τη χάνεις μες στην πύρινη πορφύρα 
τής αναδυόμενης δύσης.

Είμαι τυχερή όσο η συμμετοχή μου στον θνητό τούτο χορό 
καλά κρατεί.
Κι όσο οι ζωοφόροι άνεμοι 
δεν παύουν και για μένα να φουσκώνουν, 
η τύχη είναι μαζί μου· 
γιατί η ύπαρξή μου υφίσταται στη γη
εν κινήσει, 
στα βήματα τα ανεξίτηλα
τού αδίστακτου, του συγκλονιστικώς αγέραστου 
και παντελώς ασπόνδυλου χρόνου.

Το χέρι Του, 
το ξέρω πως 
μια τής στιγμής στιγμή, 
μια τής στιγμής οριστική παύση, 
θα σηκώσει απ’ το βινύλιο τής ζωής 
τη βελόνα τού δικού μου γραμμοφώνου, 
και τότε η μουσική 
για μένα θα σωπάσει.
Ο χορός μου για πάντα θα πάψει
δίχως τη μουσική.

Ξέρω ακόμα
πως δεν αργεί η μέρα 
που οι άνεμοι μαζί μου θα θυμώσουν. 
Δεν θα ματαπαρασυρθώ 
από το φύσημά τους.

Το μόνο που, αληθινά, δεν ξέρω
είναι το πότε.
Ξέρω μονάχα 
ότι εκείνη η πνοή,
έτσι όπως τη ζωή μού εμφύσησε 
και μ’ έριξε στης γαίας την αγκάλη,
έτσι και μιαν άγνωστη στιγμή 
θε να ‘ρθει 
να με πάρει.
Ταξίδι δίχως γυρισμό 
στον αδηφάγο Άδη.

Και τότ’ εγώ, 
ο μηδαμινός, 
ο μοναχικός τού κουρνιαχτού ο κόκκος, 
με τής ζωής μου το έσχατο μελτέμι θα χαθώ 
μες στις ανώτερες τού σύμπαντος σφαίρες, 
παντοτινά πια αιχμάλωτος 
τής βαρύτητας 
με την οποία 
μάς καταριέται ο Χάρος.

Το χώμα με τρώει.

Κι εγώ χώμα είμαι
και χώμα γίνομαι
κι ελεύθερα πετάω...





ν.σ.





Popular Posts