Μ’ αργείς να ‘ρθείς, κι αδημονώ!






Σε περιμένω, αγάπη μου,
κομμάτι αναπόσπαστο
της έρμης της καρδιάς μου
Έλα και κράτα με,
μ’ όλη τη ρώμη σου σφιχτά,
σα να ‘ναι η ψυχούλα μου
να βγει
μέσα στην αγκαλιά σου.

Μ’ αργείς να ‘ρθείς,
κι αδημονώ
Και σκιάζομαι μην τρελαθώ
κι εγώ σαν Οφηλία
Ή μήπως να με κάνεις θες
να στήσω πόλεμο κι εγώ
σαν και αυτόν της Τροίας;

Ξέρεις το πως
δικιά σου αιώνια
θε να γενώ
O ολάνθιστος μπαξές σου
Με χίλια χρώματα
και άλλα τόσ’ αρώματα
Να σου γλυκαίνω τη ζωή
μ’ όλες τις ομορφιές μου.

Έλα, λοιπόν,
και μην αργείς,
λαχτάρα μου μεγάλη!
Τούτης της ζωής
τον γλυκασμό
αγκαλιά να τον γευτούμε
Κι οι μέρες μας
στης γηθοσύνης τα νερά
πλέον 
θα κολυμπούνε…




ν.σ.

Popular Posts