Αστροφεγγιά








Κάθε που η νύχτα άπλωνε 
το μαύρο της το πέπλο
κι ο ουρανός βαφότανε 
στου εβένου το χρώμα
τ’ αστέρια τσάρκα έβγαιναν 
στου σύμπαντος το βέλο
λούζοντας με αστροφεγγιές 
της πλάσης κάθε σώμα.

Μα εμένα τ’ άστρα πρόλαβαν 
και με φεγγοστολίσαν
μες σε μια κάμαρα μικρή 
πνιγμένη στο σκοτάδι
τ’ άστρα σου τα αυτόφωτα 
τα μάτια μου γεμίσαν
και μ’ έμαθαν να απωθώ 
το βλέμμα εκείν’ το νεκρικό 
του αδηφάγου Άδη.

Με του έρωτα το φωτερό ύδωρ 
με βάπτισες, ζωή 
στ’ όνομα της αγάπης.
Μπορώ τώρα κατάματα
το φως να αντικρίζω
δίχως να μου σκιάζει τη θωριά 
της αστραπής του η λάμψη
και για εσέ, γλυκιά μου άνοιξη
παντοτινά να ελπίζω...

  

ν.

Popular Posts