P a x






Ονειρεύομαι μια υφήλιο
σπαρμένη από στάχυα
γαλουχημένα με τον ήλιο της ειρήνης
Κάμποι ολάκεροι στο χρώμα του ήλιου
Κατάσπαρτοι με βολβούς
βαθιά ριζωμένους
και με φως ολόγιομους
Που πάλλονται
αντλώντας της ειρήνης
το αίμα το ζεματιστό
Και ξορκίζουν τα πίφερα του πολέμου
Καταχωνιάζοντάς τα
μες στη γη του ανεπιθύμητου
Προτού καν προλάβουν
ν' αντηχήσουν
στη γαλήνια απεραντοσύνη


Ονειρεύομαι παιδιά
με στεφάνια
από άνθη ευτυχίας
στα μαλλιά
Με χαμογελαστές ψυχές
και χαμογελαστά πρόσωπα
Να τρέχουν
και να παίζουν
άφοβα και ανέμελα
Μες στο χρυσαφί της γης
Το καθαρό
από τις μακελάρισσες νάρκες
Με τα παιδικά τους χέρια
απλωμένα γι’ αγκαλιές
Και στα χείλη τραγούδια
Θροίσματα γλυκά
ρυακιών που κυλάνε
μες στην ηρεμία
των αγέρωχων βράχων


Ονειρεύομαι σπίτια όλβια
Οικογένειες αρτιμελείς ονειρεύομαι
Φωλιές που δεν απειλούνται
από όχεντρες
Ούτε δέχονται επίθεση
από όφεις
και πολεμοχαρείς αετούς
Κι έχουν τα παλικάρια τους
σιμά τους
αντί στα πεδία
τα αιματοβαμμένα
των μαχών
Ονειρεύομαι φωλιές
που δεν κλαίνε νεκρούς
στα χαλάσματα του πολέμου
Ούτε κι αγνοούμενες ψυχές
μες στου κατακτητή
τις μυστικές τρώγλες
και τους κρυμμένους
μες στα τρίσβαθα της γης
απύθμενους λάκκους


Ονειρεύομαι κορίτσια
και παλικάρια ερωτευμένα
Με σωθικά που καίνε από πόθο
Να προσφέρουν λουλούδια στον έρωτα
Και γλυκές ματιές στην αγάπη
Ν’ αφήνουν ανεξίτηλες
τις πατημασιές τους
στις αμμουδιές του νησιού
Και, μαζί, την καυτή ανάσα
των φιλιών τους
Που γίνεται μελτέμι  
στα λευκαυγή πανιά
των καρδιών
που αρμενίζουν
μεσοπέλαγα

Ονειρεύομαι καθάριους ουρανούς

Αιθέρες γαλανούς
Που μου χαρίζουν μοναχά
της φύσης τη ζωή: 
Το σφύριγμα τ’ ανέμου
σαν περνά ανάμεσα στα όρη
Του ήλιου
τις χρυσές αχτίδες
Και του φεγγαριού
το φως το πανσέληνο
Τον άηχο ήχο
του διάττοντος αστέρα
Μα και τον λυτρωτικό
τον ήχο της βροχής
που πέφτει
στις στέγες και στο χώμα
Την κοφτερή λάμψη
της αστραπής
Και της βροντής
τον θυμωμένο κρότο
Και, τέλος
τα πουλιά τα ταξιδιάρικα
με το απαλό το διάβα τους
καθώς τους διασχίζουν 
Κι όχι τον ήχο 
τον πλέον μισητό                  
                    -το ενοχλητικό εκείνο βουητό τής παράνοιας-
των αεροπλάνων που ανελέητα
βομβαρδίζουν


Και μια εκ νέου γλώσσα
ονειρεύομαι!
Ναι, ναι
Καλά ακούς!
Μια γλώσσα
ρηξικέλευθη

για τα αρρωστημένα δεδομένα
του παρόντος κόσμου μας
Μια γλώσσα πλασμένη απ’ την αρχή
Πάνω σε άλλες βάσεις
Επαναπροσδιορισμού
Όπου λέξεις όπως
η προσφυγιά
η κατοχή
ή η σκλαβιά
πλέον δεν θα υφίστανται
Αφού δεν θα υφίστανται
τα γεγονότα αυτά καθεαυτά
για να τα περιγράψουν
Μες στον κόσμο
που εγώ οραματίζομαι

Να υποδηλώσουν τι
οι άχαρες αυτές
οι αλγεινές
οι λέξεις!
Δεν έχουν πια
κανένα νόημα
Χρήση καμία

Καθαρίζω το ανεκτίμητο 
εκφραστικό μου εργαλείο
από τις ξεχαρβαλωμένες χορδές
που γδέρνουν
Και τις πετάω
περιχαρής
μες στη χωματερή
του πολέμου
Μαζί με τους υπόλοιπους

αιμοδιψείς συνεργούς του



Ψυχές
ελεύθερες
από φόβους
Ψυχές
απαλλαγμένες
από εφιάλτες
Ψυχές ολόφωτες


Τέτοιες ψυχές είναι
που ονειρεύομαι...





ν.σ.

Popular Posts