Φθινοπωρινό ~Charles Baudelaire



Charles Baudelaire (1821-1867)




CHARLES BAUDELAIRE


ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ 

Ι
Σε λίγο βυθιζόμαστε μες στα βαθιά σκοτάδια·
χαίρετε, αχτίδες θερινές! Τι λίγο που βαστούν!
Ακούω, να, που ρίχνουνε ξύλα και ξεροκλάδια,
που μ' έναν κρότο νεκρικό μες στις αυλές βροντούν.

Πάλι ο χειμώνας μέσα μου θα μπει: το ρίγος του όλο,
η οργή του, η φρίκη κι η σκληρή και στανική δουλειά·
κι όπως ο ήλιος στον φριχτό και παγωμένο πόλο,
έτσι η καρδιά μου κόκκινη και κρύα θα 'ναι πια.

Με τρόμο ακούω κάθε κορμό τις πλάκες να τραντάζει·
κρεμάλα σαν στηλώνουνε, πιο κούφια δε βροντά.
Με πύργο που γκρεμίζουνε έτσι κι ο νους μου μοιάζει,
που πέφτει από χτυπήματα, ακούραστα, βαριά.

Και λες πως ο μονότονος κρότος τους με λικνίζει,
πως κάπου κάποιο φέρετρο καρφώνουν βιαστικά...
Για ποιον; - Το θέρος ήταν χτες, φθινόπωρο μυρίζει!
Σαν ώρα χωρισμού ο κρυφός τους κρότος αντηχά.

ΙΙ
Πώς με τραβούν τα φωτερά, πρασινωπά σου μάτια,
γλυκιά ομορφιά, μα σήμερα τα βλέπω όλα πικρά,
κι η κάμαρα, το τζάκι σου, του έρωτα τα πλεμάτια,
δε με τραβούν σαν το ηλιοφώς που λάμπει στα νερά.

Όμως, αγάπα με, άγγελε: γίνου αδελφή, μητέρα,
αν κι είμαι αχάριστος, κακός, γίνου ερωμένη εσύ·
γίνου για 'με η εφήμερη γλύκα, που την εσπέρα
ο ήλιος του φθινόπωρου σκορπά σαν χρυσοσβεί.

Το βάρος λίγο! Αχόρταγος, ο τάφος καρτεράει!
Αχ, άσε το κεφάλι μου στα γόνατά σου αυτά,
για να χαρώ, τώρα που ο νους το θέρος νοσταλγάει,
μια αχτίδα του φθινόπωρου κίτρινη και γλυκιά!


-Τα Άνθη του Κακού-

Μετάφραση: Γιώργης Σημηριώτης


**************

CHANT D'AUTOMNE

I
Bientôt nous plongerons dans les froides ténèbres;
Adieu, vive clarté de nos étés trop courts!
J'entends déjà tomber avec des chocs funèbres
Le bois retentissant sur le pavé des cours.

Tout l'hiver va rentrer dans mon être: colère,
Haine, frissons, horreur, labeur dur et forcé,
Et, comme le soleil dans son enfer polaire,
Mon coeur ne sera plus qu'un bloc rouge et glacé.

J'écoute en frémissant chaque bûche qui tombe
L'échafaud qu'on bâtit n'a pas d'écho plus sourd.
Mon esprit est pareil à la tour qui succombe
Sous les coups du bélier infatigable et lourd.

II me semble, bercé par ce choc monotone,
Qu'on cloue en grande hâte un cercueil quelque part.
Pour qui? — C'était hier l'été; voici l'automne!
Ce bruit mystérieux sonne comme un départ.

II
J'aime de vos longs yeux la lumière verdâtre,
Douce beauté, mais tout aujourd'hui m'est amer,
Et rien, ni votre amour, ni le boudoir, ni l'âtre,
Ne me vaut le soleil rayonnant sur la mer.

Et pourtant aimez-moi, tendre coeur! soyez mère,
Même pour un ingrat, même pour un méchant;
Amante ou soeur, soyez la douceur éphémère
D'un glorieux automne ou d'un soleil couchant.

Courte tâche! La tombe attend; elle est avide!
Ah! laissez-moi, mon front posé sur vos genoux,
Goûter, en regrettant l'été blanc et torride,
De l'arrière-saison le rayon jaune et doux!


-Les Fleurs du Mal-

******************

SONG OF AUTUMN 

I
Soon we shall plunge into the cold darkness;
Farewell, vivid brightness of our short-lived summers!
Already I hear the dismal sound of firewood
Falling with a clatter on the courtyard pavements.

All winter will possess my being: wrath,
Hate, horror, shivering, hard, forced labor,
And, like the sun in his polar Hades,
My heart will be no more than a frozen red block.

All atremble I listen to each falling log;
The building of a scaffold has no duller sound.
My spirit resembles the tower which crumbles
Under the tireless blows of the battering ram.

It seems to me, lulled by these monotonous shocks,
That somewhere they're nailing a coffin, in great haste.
For whom? — Yesterday was summer; here is autumn
That mysterious noise sounds like a departure.

II
I love the greenish light of your long eyes,
Sweet beauty, but today all to me is bitter;
Nothing, neither your love, your boudoir, nor your hearth
Is worth as much as the sunlight on the sea.

Yet, love me, tender heart! be a mother,
Even to an ingrate, even to a scapegrace;
Mistress or sister, be the fleeting sweetness
Of a gorgeous autumn or of a setting sun.

Short task! The tomb awaits; it is avid!
Ah! let me, with my head bowed on your knees,
Taste the sweet, yellow rays of the end of autumn,
While I mourn for the white, torrid summer!


-The Flowers of Evil-

Translated by William Aggeler (Fresno, CA: Academy Library Guild, 1954)

Popular Posts