Του μυαλού η ρουσάλκα








Το έρεβος βαθύ, κι εγώ γυρίζω
Στους δρόμους ενός νου τυραννισμένου.
Τ’ αγκάθια τους οι θύμησες μού μπήγουν,
Κι η σάρκα μου μοιάζει με σάρκα πεθαμένου.
Χάνομαι στον λαβύρινθο της σκέψης
Και στροβιλίζομαι στον άνεμο του φόβου.
Αχ, πόσο λαχταρώ να με πιστέψεις,
Πως σ’ αγαπώ πέρ' απ' τα όρια του πόνου.
Να φύγω μάχομαι, να δραπετεύσω,
Από συλλογισμούς που με κρατούν φυλακισμένη.
Μα μάταια -γιατί σαν άγκυρα βαριά 
κείτομαι στον βυθό τους,
Εκεί όπου του μυαλού μου η ρουσάλκα 
με κρατά αέναα εγκλωβισμένη...




ν.σ.

Popular Posts