Πόθος αργοπορημένος







Απ’ τις μισάνοιχτες γρίλιες το βράδυ αυτό
Εντός της κάμαρας μπαίνει το φως
Απ’ τα φανάρια του δρόμου που αχνοφέγγουν
Στ’ αφέγγαρα σοκάκια όπου τα πάντα σωπαίνουν.

Σιωπή σκοτεινή και σιωπηλό σκοτάδι

Γαληνεύει η ψυχή και ημερεύει το χάδι
Που το κορμί σου ποθεί 
με περίσσια σπουδή και αλλοπρόσαλλη χάρη.

Οι δείχτες κοκάλωσαν και δεν γυρνάνε

Σάμπως και σκάλωσαν και δεν ξεκολλάνε
Η αναμονή σαδιστικά σταματάει τον χρόνο
Και η καρδιά που αδημονεί σφαδάζει απ’ τον πόνο.

Μα ο πόθος σ’ απόψε σα ν’ αργεί να κτυπήσει την πόρτα

Και σε πιάνει η τρέλλα η παλιά όπως πρώτα
Καθώς σκέφτεσαι τ` αγαλματένια τα ζεστά της τα στήθη
Στον ρυθμό της ανάσας μια να φουσκώνουν και μια να αδειάζουν
Ζαλάδα σε πιάνει, μα αρκετά! Έλα τώρα στα συγκαλά σου.

Το κουδούνι χτυπάει, το χτυποκάρδι κουδουνίζει

Ο πόθος σου ήρθε και αγάπη μυρίζει
Απλώσου πάνω του και ξεχύσου
Η νύχτα απόψε είναι όλη δική σου!




ν.σ.

Popular Posts