Θύμησες-μούμιες







Ποιος να μου το ‘λεγε πως θα ‘κοβες ακόμα βόλτες
μες στου μυαλού μου τα σοκάκια τα ατίθασα
Μα τω Θεώ, δεν το περίμενα και να που απόψε
μες στ’ άδειο μου ποτήρι σού ψιθύριζα

Κρασί με γέμιζα, γουλιά-γουλιά, μα το κρασί μεμιάς εγύρναγε
μες στο ποτήρι πάλι μ’ άλλη μορφή
Κι όσο εγώ μπεκρόπινα αβέρτα, τόσο ο κύλικάς μου γέμιζε
με ύλη άυλη που η αλκοόλη η πονηρή

ξέθαβε απ’ του μυαλού τα μνήματα. Θύμησες–μούμιες έβλεπα μέσα στον κύλικά μου
Κι ένας Θεός μονάχα ξέρει τι ψιθύριζα μέσα εις τον σεβντά μου
Εν τέλει τόσο μέθυσα που μες στην παραζάλη
ναφθαλίνη οσφραινόμουνα και νεκρικό λιβάνι!



ν.σ.

Popular Posts