Ζωή ίσον ομορφιά



  


Σκιάς σκιά
Ψηλόλιγνη κι αιθέρια μέχρι χτες
Τώρα άψυχη σάμπως και αποστεωμένη
Με το κεφάλι μεγάλο πια για τούτο το κορμί
Που η θέα του μ’ αφήνει παγωμένη
Τεράστια και τα μάτια σου μαζί και τρομαγμένα
Απ’ το θέαμα του εαυτού τους που αντικρίζουν θαρρείς διογκωμένα
Άσαρκο σώμα
Σκελετός κοκάλινος -μόνο με δέρμα σουρωμένο καλυμμένος-
Που στηρίζει αέρα
Και μια ψυχή αέρινη κι ανάλαφρη σαν πεταλούδα που κοντεύει να αποσυρθεί στον ουράνιο αιθέρα
Ό,τι και να σου πω
Κατέχω το πως δεν θα καταλάβεις
Όπως ούτε κι εγώ αγρικώ
Αυτό που εσύ νιώθεις
Μα για μιαν ομορφιά ψεύτικη και πλαστή
Εσύ, Αφροδίτη μου, Θεά του Κάλλους, τη ζωή σου τηνε διώχνεις
Αλλ’ ομορφιά είν’ η ζωή, Θεά μου!
Και μην την χαραμίσεις τη δική σου για ένα ψέμα
Μπάσε τη ζωή μέσα στα σωθικά σου
Και θα ‘σαι η πιο όμορφη της πλάσης μας γυναίκα!



ν.σ.

Popular Posts