Υγρή ματιά στεγνής ψυχής






Του θέρους ο ήλιος έδυσε, γλυκέ αναστεναγμέ μου,

Και το χώμα τ’ απόξερο υγραίνει αγάλι-αγάλι,
Ωσάν τα μάτια μου που θολώνουν
Απ’ των δακρύων την παραζάλη.

Την πλάση ετούτη εξιλεώνει

Κι απόψε ο Πλάστης με τη βροχή
Που ακούω να πέφτει επάνω στη στέγη,
Μα εμέν’ μου στεγνώνει την ψυχή.

Υγραίνει το χώμα,

Υγραίνει τα μάτια,
Υγραίνει τις ρίζες των φυτών.
Την ψυχή μου, όμως, μού την στραγγίζει,
Την ξεριζώνει και την ξεσκίζει
Το άλγος αυτό το βροχερό.

Έφυγ’ ο ήλιος και μαζί του σε πήρε

Σε μέρη απόμακρα, αλαργινά.
Κι έμεινα εγώ με τη μαυρίλα
Κρυφτό να παίζουμε στα σκοτεινά.

Το γράμμα διαβάζω που μου ‘χεις στείλει,

Μα μου το μουσκεύει η βροχή
Και σβήνει φιλιά, χάδια κι αγκάλες.
Πώς μ’ εκδικείται η φθονερή!

Τέτοιο φθινόπωρο, ψυχή μου, θα ζήσω.

Με του ρόδου τ’ αγκάθια θα τυλιχτώ.
Πάλι έντονα τη ζωή θα βιώσω,
Αυτό είν’ το δικό μου μερτικό.

Υγρή ματιά, στεγνή ψυχή,

Ω, Νεφεληγερέτη Δία!
Που τη γη ποτίζεις
Και την ψυχή μου αποστραγγίζεις.
Μαλάκωσέ τηνε λιγάκι την καρδιά σου, αν έχεις το Θεό σου.




ν.σ.

Popular Posts