Ρωμιοσύνη







Κι αυτή η φύτρα η καμωμένη για έργα εξαίσια τι να πει

Ν’ αφουγκράζεται τους θορύβους τις άδικης τύχης που την ακολουθεί χωρίς σταματημό
Μόνο αυτό τής επιτρέπεται να κάνει
Της κόψαν τη λαλιά
Γελάει το χείλι της σαν θωρεί τα σύννεφα να διασκορπίζονται
κι ο ουρανός ν’ αναφαίνεται διαυγής, κυανός και καθάριος
Προσφέρει τη σπονδή της στον Παντοδύναμο
μα δεν προφταίνει να την τελειώσει, και το έρεβος την σκεπάζει
Τα πίφερα των κρότων την κατατρέχουν και την τρελλαίνουν
Μα κανείς δεν έχει τη δύναμη στα μπράτσα ή στην ψυχή να τη θανατώσει
Ποτέ
Γιατί κρύβεται μέσα της
στα έγκατα της μεγάλης της ψυχής
το ελληνικό σκίρτημα της καρδιάς
Γιατί κρύβεται μέσα της η Ρωμιοσύνη.





ν.σ.

[Κάτι απ' τα γραψίματα τα μαθητικά (ναι, τόσο παλιά... :) ), που ξετρύπωσα μέσα από ξεχασμένα συρτάρια μου... 
Βέβαια, της γραφής τα ψεγάδια γίνονται πιο εμφανή, όταν αντικρύζονται απ' τα ίδια ναι μεν μάτια, μα μετά από χρόνια... Μα, για να είμαι ειλικρινής, δεν θ' άλλαζα ούτε λέξη: βλέπετε, είναι κι αυτό κομμάτι του εαυτού μου...!]

Popular Posts